Wybrzeże Kentu, znane jako „Saski brzeg”, strzeżone było przez serię fortec. Długo po ewakuacji ostatniego rzymskiego legionu u brzegów Brytanii pojawiły się pierwsze statki Jutów, jak donoszą lokalne podania. Brytowie zaoferowali im służbę foederatich, co miało być pomocą w odpieraniu ataków Piktów i iryjskich Szkotów. Według legendy Jutowie mieli otrzymać zaopatrzenie oraz wyspę Ruoihm (jak zapisał tę nazwę Nenniusz), znaną później jako Wyspa Thanet. "Kronika anglosaska" podaje, iż przywódca nowo przybyłych, Hengest radził: "Przyjmijcie moją radę, a już nigdy nie będziecie się obawiać żadnego człowieka, czy ludu, gdyż mój lud jest silny. Zaproszę mojego syna oraz jego kuzyna, aby walczyli przeciw Irlandczykom (Szkotom), albowiem są oni dobrymi wojownikami."
Jutowie atakowali statki nieprzyjaciół przynosząc wytchnienie obleganym społecznościom romanobrytyjskim na północy. Według "Historii Regum Britanniae" Geoffreya z Monmouth, brytyjski król Vortigern poślubił Rowenę, córkę Hengesta we wianie dając civitas Cantiaci – Kent.
Według Nenniusza, królem Ceintu w czasach Vortigerna był Gwrangon. Tytuł „król” może być zwodniczy i bardziej prawdopodobne jest, iż prowincja była zarządzana przez gubernatora cywilnego (gwrangona?) oraz wojskowego.