wraz z kontynuującą ją współcześnie romańską; ormiańska; tocharska†.
Istnieją jednak znaczne różnice w klasyfikacjach poszczególnych grup oraz w szacowanej liczbie języków rodziny indoeuropejskiej – czego główną przyczyną jest niemożność ustalenia precyzyjnych kryteriów pozwalających jednoznacznie stwierdzić, czy dana mowa jest językiem odrębnym, czy tylko jakąś odmianą (np. dialektem) innego. Dodatkowo na owe liczby wpływa ewentualne ignorowanie (w rozmaitym zakresie) języków martwych oraz różne traktowanie makrojęzyków i języków kreolskich. Zauważalna jest tendencja do uznawania za pełnoprawne języki coraz większej liczby etnolektów – stąd tak duże różnice w danych liczbowych pomiędzy publikacjami z różnych okresów.
W niniejszym artykule zostały przedstawione dwie odrębne szczegółowe klasyfikacje:
Merritta Ruhlena z 1991 r., opublikowana w A Guide to the World's Languages; Ethnologue z 2022 r., opublikowana w 25. wydaniu Languages of the World.
W obu przypadkach zachowano oryginalne nazwy poszczególnych jednostek językowych. Kursywą w nawiasach podano synonimy, pod którymi dana gałąź bądź język są również znane.