Po wojnie przeszedł do służby w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W latach 1945–1947 był attaché prasowym i kulturalnym ambasady polskiej w Belgradzie. W czerwcu 1947 zamieszkał z rodziną we Wrocławiu. Objął kierownictwo Katedry Historii Literatury Rosyjskiej i innych Literatur Słowiańskich (1947–1953), Filologii Rosyjskiej (od 1953), dyrektor Instytutu Filologii Słowiańskiej (1971–1973), był organizatorem i dziekanem Wydziału Filologicznego (1951–1953, 1960–1961), prorektorem UWr (1961–1965). W 1951 r. habilitował się na Uniwersytecie Jagiellońskim. Otrzymawszy veniam legendi, awansował na stanowisko profesora nadzwyczajnego, a w 1959 – zwyczajnego.

Autor prac o polsko-rosyjskich stosunkach literackich, folklorze słowiańskim, literaturze ukraińskiej oraz literaturach południowosłowiańskich. Napisał m.in. opracowanie pt. Literatury narodów JugosławiiM. Jakóbiec, Literatury narodów Jugosławii, [w:] Dzieje literatur europejskich, PWN, Warszawa 1989, t. 3, cz. 2, s. 131–389., w której przedstawił dzieje literatury serbskiej, chorwackiej, słoweńskiej i macedońskiej, jak również tradycje literackie Czarnogóry oraz Bośni i Hercegowiny.

Był również redaktorem i współautorem podręcznika pt. Literatura rosyjska.

Od 1938 był mężem serbskiej filolożki Natalii, z którą miał córkę Milicę Jakóbiec-Semkowową.