W powojennych granicach Karaimi znaleźli się w wyniku przesiedlenia przeprowadzonego na mocy układów republikańskich z 1944. Kilkadziesiąt rodzin, którym udało się przedostać w ten sposób do Polski, pochodziło z Troków, Wilna, Poniewieża, Łucka czy Halicza, gdzie tworzyli wcześniej dość zwarte społeczności. W Polsce powojennej utworzyli oni grupy o charakterze diasporalnym, a ich świątynie i miejsca kultu pozostały na terenie ZSRR.
W zmienionych warunkach Karaimi zjednoczyli się wokół trzech nowo powstałych gmin wyznaniowych: w Warszawie, Gdańsku i Wrocławiu. Ze względu na niewielką liczebność nie posiadali oni ani możliwości finansowych, ani palącej potrzeby wzniesienia pełnowartościowej kienesy. Mimo to we Wrocławiu podjęto próbę otworzenia domu modlitwy, który byłby uznany przez państwo za obiekt przeznaczony na potrzeby kultu religijnego i działał na zasadzie instytucjonalnej. W liście pochodzącym z 1953 roku hazzan Rafał Abkowicz pisał: