Po powstaniu Związku Radzieckiego władze nakazały zamknąć kienesę. W 1926 r. umieszczono w niej instytucje oświatowe, a następnie teatr lalkarski. Od 1952 r. budynek został przeznaczony na kino „Zorja”, przebudowany kolejny raz w 1968 r., od 1981 r. mieści Dom Aktora. Wnętrze świątyni zostało przekształcone na salę teatralną, a przedsionek w szatnię. Wewnątrz zachowało się wiele elementów z dawnych dekoracji. Przetrwały galerie dla kobiet, świątynia utraciła jednak kopułę. W latach 70. XX wieku do kienesy dobudowano mały budynek, poprzez który obecnie wchodzi się do wnętrza. Po odzyskaniu niepodległości przez Ukrainę, kienesa nadal jest wykorzystywana niezgodnie z jej przeznaczeniem. Na jednej ze ścian znajduje się tablica pamiątkowa informująca o kultowym charakterze budynku.
Bibliografia Arabadży A., Kijowscy Karaimi,[w:] Karaj Kiuńlari. Dziedzictwo narodu karaimskiego we współczesnej Europie, Wrocław 2004, s. 126-131. Комплекс караимских кенас в Евпатории и другие кенасы в мире, сост. В. В. Миреев, Симферополь 2006. Международный институт крымских караимов. Кадомська М., Хромченко В., Караїмська кенаса в Києві, „Вісник” 2004, nr 2, s. 81-91. УкрНДІпроектреставрація.
Linki zewnętrzne
Kijowska kienesa
Kijów Kategoria:Synagogi w Kijowie Kategoria:Obiekty sakralne w Kijowie Kategoria:Budynki projektu Władysława Horodeckiego Kategoria:Zabytki architektury Ukrainy o znaczeniu narodowym