Nazwa wsi została po raz pierwszy wymieniona w czasach króla Andrzeja II w patencie z 1211 r. gdy Fábián i Vince otrzymali od króla ziemię zamkową zwaną Gébárt, która od zachodu i północy graniczyła z ich rodzinną posiadłością zwaną Kutas. W 1364 r. członkowie rodziny Kutasi nazywali swoję włości jako Kutas, a w już w latach 1402–1408, jako własność wdowy po Mikcsu, były nazywane Nagykutas. W 1394 r. są wzmiankowane dwa Kutasy – Nagykutas i Kiskutas, jeden jako własność syna Jánosa Kutasiego, Miklósa, a drugi syna drugiego Jánosa, László. W XV i XVI w. właścicielami były kolejno rodziny Kutasi, Terjék, potomkowie bana Mikcsa z rodu Ákos, rodzina Ördögh z Peleske i Gersei Pető. Podczas tureckiej okupacji wieś wielokrotnie padała ofiarą napadów łupieżczych, podobnie jak sąsiednie miejscowości. W 1655 r. miejscowość została dotknięta epidemią dżumy. W 1659 r. została wymieniona wśród dóbr zamku Peleske, jako całkowicie opuszczona i nie dająca żadnych dochodów, a każdy kto chciał, mógł swobodnie wykorzystywać jej teren pod uprawę. W 1690 r. posiadłość Nádasdy, którą György Széchenyi zakupił od skarbu królewskiego, zaoferowała trzy lata wolności od pańszczyzny i zwolnienie podatkowe każdemu, kto się osiedli w Kutasu. W czasie spisu z 1720 r. stwierdzono, że we wsi mieszkało 9 chłopów pańszczyźnianych i 2 chałupników. W 1728 r.