Jan skłonił swoją głowę ku Sercu Jezusa:

oraz przebicie włócznią Serca Jezusa przez jednego z żołnierzy po śmierci Jezusa na Krzyżu: Z teologicznego punktu widzenia na szczególną uwagę zasługuje myśl francuskiego jezuity Pierre'a Teilharda de Chardina, dla którego Serce Jezusa to „motor ewolucji” i „dynamiczna zasada świata”.

Teologia i nauczanie Kościoła Z punktu widzenia teologii katolickiej, kult Najświętszego Serca odnosi się do fizycznego Serca Jezusa jako symbolu Jego nieskończonej miłości do ludzkości. Oddawanie mu czci opiera się na dogmacie o unii hipostatycznej – fizyczne Serce Jezusa, jako część Jego ludzkiej natury, jest nierozerwalnie zjednoczone z drugą Osobą Boską. Z tego względu przysługuje mu kult latrii, czyli najwyższej czci należnej samemu Bogu.

Wymiar teologiczny kultu wielokrotnie podkreślali papieże w swoim nauczaniu (Magisterium). Leon XIII w encyklice z 25 maja 1899 Annum Sacrum – O poświęceniu się ludzi Najświętszemu Sercu Jezusowemu, zaproponował poświęcenie wszystkich ludzi Bożemu Sercu (akt ten został dokonany 11 czerwca 1899 r.).