Od sierpnia 1930 do września 1931 odbywał jednoroczną służbę wojskową. Ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie i został awansowany na stopień plutonowego podchorążego rezerwy. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 i 429. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1934 posiadał przydział w rezerwie do 41 pułku piechoty w Suwałkach. 29 sierpnia 1939 został zmobilizowany do Ośrodka Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie i przydzielony do Oddziału Zbierania Nadwyżek. Walczył podczas kampanii wrześniowej i dostał się do niewoli.
W roku 1946 powrócił do Polski i uzyskał tytuł profesora gospodarki planowej oraz został zatrudniony jako profesor nadzwyczajny w SGH, równocześnie powierzono mu stanowisko dyrektora departamentu w Centralnym Urzędzie Planowania. Działał w Polskiej Partii Socjalistycznej, a następnie był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1948 r. zwolniono go z pracy w CUP, a dwa lata później został posądzony o „obcość ideologiczną” i usunięty z PZPR oraz z kierowania Katedrą Gospodarki Planowej na uczelni. W kolejnych latach odmawiano mu prowadzenia wykładów, a także usuwano z kolejnych stanowisk na uczelniach.