Są więc stopnie szczerości, które się uznaje wspólnym milczeniem, a które starożytnym nie były znane. Nie znali oni uśmiechu zduszonego umysłu i wątpiącego serca. Może jeden Diogenes już go przeczuwał, gdy widząc mędrców szukających prawdy, zapytywał, kiedy będą mieli czas ją praktykować. Ze wszystkich mędrców starożytnych słowa jednego Diogenesa brzmią współcześnie, tak że można, by go nazwać Hamletem filozofii, gdyby Platon nie nazwał go wcześniej obłąkanym Sokratesem. Jego znaczenie nie zostało dotąd właściwie ocenione: przesadzał, by jego następcy mogli postępować z umiarem. Należy on do heroicznego okresu filozofii greckiej, który zaczyna się od Ajschylosa, wypowiadającego idee za pomocą postaci, a kończy dialogami platońskimi, których bohaterowie pytają o Boga, prawdę i cnotę, dopełniając olimpijskie dialogi Ajschylosa.