Od sierpnia 1915 pełnił funkcję zastępcy komendanta głównego Polskiej Organizacji Wojskowej.
Od listopada 1918 służył w Wojsku Polskim, gdzie do kwietnia 1927 był współorganizatorem – a po śmierci majora Zygmunta Bobrowskiego podczas walk pod Macoszynem 9 stycznia 1919 – dowódcą 36 pułku piechoty Legii Akademickiej w WarszawieBitwa warszawska - Legia Akademicka [dostęp 2011-11-29]. Uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej. W marcu 1927 został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 29 Dywizji Piechoty w GrodnieDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 31.03.1927 r.. Obowiązki dowódcy pułku przekazał 13 kwietnia 1927 pułkownikowi Erwinowi Więckowskiemu.
13 maja 1932 objął stanowisko dowódcy 16 Pomorskiej Dywizji Piechoty w GrudziądzuDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 13 z 09.12.1932 r.. W lutym 1938 został powołany na funkcję dyrektora Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Warszawie. Od 31 maja 1939 obowiązki dyrektora PUWFiPW łączył z funkcją generała do spraw jednostek Obrony Narodowej – szefa Biura do Spraw Jednostek Obrony NarodowejKazimierz Pindel, Obrona narodowa 1937–1939, s. 45..