W 1925 trafił do pracowni Fryderyka Pautscha, zaś od 1927 kształcił się pod kierunkiem Felicjana Szczęsnego Kowarskiego. W 1929 wraz z Kowarskim przeniósł się do warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych. Na przełomie 1929 i 1930 z Paryża przyjechał do Warszawy Tytus Czyżewski. Jego prace pobudziły warszawskie środowisko do uprawiania malarstwa kolorystycznego. W 1931 Taranczewski ukończył studia i zadebiutował podczas II Salonu Instytutu Propagandy Sztuki w Warszawie. W 1933 wstąpił do reprezentującej kolorystyczną orientację grupy Pryzmat. Indywidualne wystawy Taranczewskiego odbyły się w Poznaniu (1932, 1936), Krakowie (1934) i Warszawie (1938). W 1935 artysta odbył podróż do Paryża. W 1937, wraz z Piotrem Potworowskim zwiedzał Grecję i Włochy. W 1935 zajął się prowadzeniem w Poznaniu galerii Salon 35. Otrzymał nagrodę Prezesa Rady Ministrów i Spraw Wewnętrznych w Salonie Malarskim 1937.

W 1945 przyjął funkcję prezesa Związku Polskich Artystów Plastyków. Funkcję dyrektora Państwowego Instytutu Sztuk Plastycznych w Poznaniu objął w październiku 1945, gdzie prowadził pracownię malarstwa sztalugowego. W 1947 roku otrzymał propozycję zorganizowania Katedry Malarstwa Dekoracyjnego w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, w której do 1970 był profesorem, przekazując zarządzanie PWSSP w Poznaniu Stanisławowi Teisseyre’owi.