Zlikwidowane zostały w połowie lat 90.
W 1955 liczba ludności na Tatarach wynosiła 3535 osób, a gęstość zaludnienia – 750 os./km² (1965 – 15,5 tys. i 1500 os./km², 1975 – ok. 15 tys. i ponad). W 1956 FSC rozbudowano do rangi zaplecza metalurgicznego dla całego przemysłu samochodowego w Polsce. W 1969 pracowało tam blisko 10 tys. osób (plan na najbliższe lata zakładał zatrudnienie 20 tys. pracowników).
Ostatni etap rozbudowy osiedla miał miejsce w latach 70. W 1972 wzniesiono osiem wieżowców z wielkiej płyty. W 1977 na Tatarach mieszkało ok. 15 tys. osób, gęstość zaludnienia przekraczała 2000 os./km². W 1989 mieszkało tam 25 tys. osób.
Urbanistyka Osiedle składa się z trzech części: północnej, południowej i środkowej. Część północna, zwana inaczej częścią A, jest dziełem projektantów Szymona i Heleny Syrkusów. Część B, południowa, wyszła spod ręki Jerzego Androsiuka, Stanisława Fijałkowskiego i Jerzego Makowieckiego. Środkową część osiedla tworzą budynki w sąsiedztwie Szkoły Podstawowej nr 27 i amfiteatru.