Eleonora nie poddawała się łatwo, po przegranej bitwie pod Lewes w maju 1264 roku, w wyniku której władza Henryka III została mocno ograniczona, ich syn Edward został zakładnikiem Szymona de Montfort, zebrała potężne siły inwazyjne we Flandrii. Kiedy ten plan się nie powiódł, uczyniła z Gaskonii swoją bazę z której prowadziła z wielką zręcznością ofensywę dyplomatyczną przeciwko Szymonowi z Montfort. Jej zabiegi przyczyniły się do zwycięstwa wojsk królewskich w bitwie pod Evesham w sierpniu 1265 roku, po którym Eleonora wróciła do Anglii.
W 1272 Henryk III zmarł, a 33-letni Edward został Edwardem I, królem Anglii. Eleonora otrzymała tytuł królowej wdowy i zajęła się wychowywaniem kilkorga swoich wnuków (syna Edwarda – Henryka i jego córki – Eleonory, oraz syna Beatrice – Jana). Kiedy jej wnuk Henryk zmarł w 1274, Eleonora bardzo mocno go opłakiwała, a jego serce pochowano w klasztorze w Guildford, który ufundowała dla uczczenia pamięci wnuka. Sama królowa wstąpiła do klasztoru w Amesbury, ale pozostała w kontakcie z ukochanym synem i swoją siostrą Małgorzatą. Zmarła w 1291 w Amesbury.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Angielskie królowe Kategoria:Urodzeni w 1223 Kategoria:Zmarli w 1291 Kategoria:Ludzie urodzeni w Aix-en-Provence