1 maja 1912 został awansowany do stopnia podpułkownika, a 1 lutego 1914 mianowano go pułkownikiem.
Na początku I wojny światowej – w latach 1914–1915 – dowodził 18 pułkiem Landsturmu (pospolitego ruszenia) z 89 brygady 45 Dywizji Piechoty, walczącym w obronie Twierdzy PrzemyślWedług innych źródeł dowodził 18 pułkiem Landwehry, lecz sam gen. Krajowski w dokumentach podawał, że dowodził 18 pułkiem pospolitego ruszenia. . Został wówczas ranny w udo. W dniach 18-19 marca 1915 roku uczestniczył w nieudanych próbach przebicia się z twierdzy w kierunku na Medykę. Po jej kapitulacji, 22 marca 1915 dostał się do niewoli rosyjskiej. 1 czerwca 1915 roku podjął próbę ucieczki z Tweru, ale został ujęty na granicy szwedzkiej i odesłany do obozu. Powtórnie 20 stycznia 1916 roku uciekł z Irkucka, ale również został zatrzymany w Finlandii. Podczas transportu do obozu podjął nieskuteczną trzecią próbę ucieczki. Po rewolucji październikowej, 21 marca 1918 roku uciekł ostatecznie z obozu i 13 kwietnia powrócił do służby. Służył na froncie włoski, obejmując przejściowo dowództwo 46 Dywizji Strzelców Austriackich, a od 24 września 52. brygady strzelców.