Nową ustawę o szkolnictwie konstruowano wokół 2 problemów: wychowania religijnego i przygotowania młodzieży do pracy produkcyjnej. Pracę nad projektem nowej ustawy zakończono w maju 1835 r. Według komitetu szkoły miały się dzielić na: elementarne (podstawowe) – w których miało być zaprowadzone wychowanie religijno-moralne i szkoły oraz obwodowe (średnie), z których jedne przygotowywały do nauki w wyższych klasach gimnazjum, a drugie – szkoły realne, które uczyły zajęć praktycznych. Projekt ten nie zakładał drożności w systemie szkolnym. Jednak prace komisji wywołały kontrowersje i ustawa nie weszła w życie.
W 1840 roku na bazie prac komisji Szaniawskiego, powstała nowa ustawa szkolna. Wprowadzała ona podział szkół powiatowych na dwie kategorie: filologiczne – przygotowywały do wyższych klas gimnazjum i realne – o ogólnym programie nauczania. Ustawa ta znosiła podział wyższych klas gimnazjum na filologiczne i techniczne, oraz skracała w nich czas nauki do siedmiu lat. W 1840 roku otworzono pierwsze Gimnazja Realne na terenie Królestwa. Pierwsze z nich było Warszawskie, uruchomione w 1841A. Massalski, Szkoły średnie rządowe męskie na ziemi kielecko-radomskiej w latach 1833–1862, Kielce 2001, s.