Zwycięstwo to pozwoliło mu rozciągnąć swoją władzę nad hrabstwa Maine i Turenię.

Wkrótce potem ambicje Andegawena spotkały się z równie wielkimi amibcjami hrabiego Odona II z Blois. Kiedy Fulko przebywał w Ziemi Świętej, Odon zajął większą część Turenii. Po powrocie Fulko sprzymierzył się z królem Francji Robertem II Pobożnym. 6 lipca 1016 r. pokonał Odona pod Pontlevoy. Zwycięstwo nie przyszło jednak łatwo. Na początku bitwy zginął andegaweński chorąży, a pod Fulkiem ubito konia i hrabia o mało co nie dostał się do niewoli. O zwycięstwie przesądził atak sojusznika Fulka, hrabiego Herberta I z Maine.

W 1025 r. Fulko zdobył i zniszczył miasto Saumur, gdzie znajdowały się relikwie św. Florencjusza. Fulko zawołał wówczas: Święty Florencjuszu! Pozwól miastu spłonąć. Zbuduję ci lepszy dom w Angers. Jednak podczas transportu relikwii z Saumur do Angers pojawiły się trudności i zdenerwowany Fulko uznał świętego za niegodnego Angers odsyłając jego relikwie z powrotem do Saumur.

Fulko zmarł w Metzu podczas powrotu z trzeciej pielgrzymki do Ziemi Świętej. Został pochowany w kaplicy ufundowanego przez siebie klasztoru w Beaulieu-lès-Loches.