Inicjacja translacji jest u bakterii uważana za etap limitujący w tłumaczeniu mRNA na białko i determinuje ogólną ekspresję genu. Nie wszystkie geny prokariontów mają taką sekwencję, która transkrybowanemu mRNA nadawałaby sekwencję Shine’a-Dalgarno. Jej brak oraz słabe kodony startu (GUG, UUG) może znacznie zmniejszyć ekspresję danego genu.
Jeden mRNA może zawierać więcej niż jedną sekwencję Shine’a-Dalgarno znajdującą się w sąsiedztwie kodonu inicjującego, a wtedy może on kodować wiele polipeptydów. Taki mRNA nazywa się policistronowym. Jest on transkryptem operonu – na przykład u E. coli operon laktozowy koduje pojedynczy mRNA, który zawiera informację o trzech białkach.
U eukariontów inicjacja translacji przebiega inaczej – mała jednostka rybosomowa rozpoznaje czapeczkę na końcu 5′ mRNA. Następnie przesuwa się w kierunku końca 3′, aż pojawi się kodon inicjujący. Zwykle jest to kodon AUG w obrębie sekwencji Kozak.
Przypisy
Shine-Dalgarno