16 kwietnia 1942 Brygada we włoskich mundurach przybyła na front wschodni nad Don, gdzie przydzielono ją do 3. Szybkiej Dywizji Piechoty Zmotoryzowanej „Principe Amedeo Duca D’Aosta” pod dowództwem gen. Ettore de Blasio. Jej pierwsze starcie z Armią Czerwoną miało miejsce 11 maja w okolicy miejscowości Pierwomajskoje. W ciągu następnych 10 miesięcy Chorwaci walczyli w rejonie miejscowości Stokowo-Greko-Timofiejewka-Weseli-Nikitowo. 11 lipca zostali przeniesieni do włoskiego XXXV Korpusu. Następnie Brygada brała udział w natarciu wojsk włoskich, walcząc pod Władimirowką, Krasną Polaną i Fiodorowką. 28 lipca przekroczyła rzekę Don w Lubanskoje. 25 sierpnia na jej pozycje spadł sowiecki kontratak, powodując duże straty. Chorwaci utrzymali jednak swoje linie. 19 grudnia na jej pozycje w rejonie miejscowości Kasanskaja (w połowie drogi między Stalingradem i Woroneżem) Sowieci przypuścili potężne uderzenie. Ciężkie walki trwały do 21 grudnia i zakończyły się całkowitym zniszczeniem Brygady. Pułkownik E. Žitnik dostał się do niewoli i został osadzony w obozie jenieckim. Następnie wyraził zgodę na objęcie funkcji zastępcy dowódcy 1 Brygady, a następnie dowódcy 2 Brygady Jugosłowiańskiej formowanych do walki u boku Armii Czerwonej.