autorzy opisu beipiaozaura na podstawie liczby zachowanych zębodołów w kości zębowej szacują, że miał on ponad 37 zębów. Inne terizinozauroidy miały zęby zbliżone kształtem do zębów prozauropodów, co w połączeniu z cechami charakterystycznymi dla dinozaurów ptasiomiednicznych powodowało trudności w klasyfikowaniu terizinozauroidów. Odkrycie śladów piór u Beipiaosaurus dowiodło jednak, że terizinozauroidy były nieptasimi teropodami. Xu i współpracownicy (1999) sugerują, że pióra Beipiaosaurus są formą pośrednią pomiędzy piórami Sinosauropteryx a ptasimi. W 2008 odkryto skamieniałości dwóch osobników, znacznie bardziej kompletne i lepiej zachowane niż holotyp. Li i in. 2014 porównali kolor i kształt melanosomów w 181 zachowanych okazach zwierząt, 13 okazach kopalnych (w tym Beipiaosaurus ) i wcześniejsze dane dotyczące różnorodności melanosomów za pomocą skaningowych mikroskopów elektronowych. Odkryli, że kolor u dinozaurów wydaje się być nieco związany z ich fizjologią. Podczas gdy niektóre gatunki żywych gadów (jaszczurki lub krokodyle, które są ektotermiczne ) mają mniejszą różnorodność kształtu melanosomów i ciemniejszych zakresów kolorów, niektóre maniraptorany, ptaki i ssaki (które są endotermiczne ) mają zwiększoną różnorodność kształtów melanosomów i żywsze kolory.