Najczęściej hodowane drobnoustroje w przypadku spontanicznego bakteryjnego zapalenia otrzewnej to: Escherichia coli Enterococcus faecalis Serratia Klebsiella Proteus Pseudomonas aeruginosa Streptococcus pneumoniae
Leczenie i zapobieganie Stosuje się antybiotykoterapię początkowo empiryczną a następnie zgodnie z wynikiem posiewu płynu puchlinowego. Leczenie powinno być kontynuowane do momentu ustąpienia objawów spontanicznego bakteryjnego zapalenia otrzewnej lub do chwili, gdy badanie cytologiczne płynu z jamy otrzewnej nie będzie spełniało kryteriów rozpoznania SBP (liczba neutrofilów mniejsza niż 250 w mm³).
U pacjentów ze spontanicznym bakteryjnym zapaleniem otrzewnej należy też rozważyć przeszczepienie wątroby.
W leczeniu farmakologicznym stosuje się następujące antybiotyki: cefotaksym, ciprofloksacynę, amoksycylinę w połączeniu z kwasem klawulanowym.