Zamiast kremować zwłoki, zaczęto je mumifikować, lecz dawniejsze maski egipskich kartonaży i sarkofagów zastąpiono specjalnie malowanymi wizerunkami portretowymi. thumb|Umieszczony w całunie portret młodzieńca (I w. n.e.) ze zbiorów Metropolitan Museum of Art Bezsprzeczne jest, że portrety mumiowe wywodzą się z tradycji rdzennie egipskiej i sięgają okresu Nowego Państwa (II tysiąclecie p.n.e.), kiedy jako trumna dla zabalsamowanych zwłok upowszechnił się sarkofag antropoidalny z plastyczną maską twarzy zmarłego wykonaną z gipsowanego płótnaElżbieta Makowiecka: Sztuka Rzymu. Od Augusta do Konstantyna, dz. cyt., s. 167.. Zwyczaj balsamowania zwłok utrzymywał się do końca V wieku, choć w 392 roku cesarz Teodozjusz zakazał tych praktyk. Gdy Egipt został podporządkowany Rzymianom, stosowany przez Greków egipski sposób pochówku uległ zmianie. Zamiast gipsowych masek nakładanych na twarze zwłok owiniętych w lniane bandaże zaczęto stosować malowane na drewnianej deseczce portrety, które – choć nadal zgodnie z tradycyjnymi wierzeniami – miały teraz realistycznie zachować na wieczność rysy oblicza zmarłego.