Podstawowymi założeniami nowego projektu miały być: dwukrotne zwiększenie prędkości (względem okrętów projektu 629A) półtorakrotne zwiększenie głębokości zanurzenia wyposażenie w mały reaktor jądrowy oraz małą turbinę wyposażenie w odpalany z zanurzenia system rakietowy o niewielkich rozmiarach, a jednocześnie dużym zasięgu kontrola okrętu za pomocą systemów w pełni zautomatyzowanych oraz możliwość użycia systemów bojowych okrętu przy pełnej prędkości zwiększenie ochrony okrętu przeciwko minom, torpedom oraz pociskom rakietowym zmniejszenie ogólnej wyporności okrętu oraz jego wymiarów ulepszone warunki bytowe załogi użycie nowych rodzajów materiałów
Próbę realizacji tych założeń powierzono biurom konstrukcyjnym w Leningradzie oraz w Gorkim, co doprowadziło do budowy szybkich okrętów podwodnych – projektu 661 (kod NATO: Papa) oraz 705 (NATO: Alfa). Największym problemem w realizacji radzieckich zamierzeń był wybór właściwych do budowy okrętów spełniających tak wyśrubowane wymagania materiałów. Rozważano w tym zakresie użycie stopów aluminium, tytanu bądź stali. Największe możliwości stwarzało użycie do budowy nowych jednostek stopu tytanu, który charakteryzuje się dużą lekkością, niezwykłą wytrzymałością i niską podatnością na korozję, jest także niemagnetyczny.