Z Kalifornii, statkiem przewożącym guano, pożeglował do atoli Penrhyn i Manuae, gdzie zapewne zdobył informacje o niezamieszkałym atolu Palmerston.
W roku 1862, w pełni świadomy wyboru, wylądował tam z żoną, Polinezyjką z Tuamotu, jej siostrą i przyjacielem Fernandem z Manihiki. Po jakimś czasie Fernando opuścił atol, jak się okazało na zawsze, zostawiając Mastersa z obiema kobietami. Wkrótce dołączyła do nich druga siostra żony i tym sposobem William został mężem trzech sióstr. Założyli na wysepkach atolu plantacje palm kokosowych, a Marsters otrzymał od królowej Wiktorii licencję na gospodarowanie atolem na okres stu lat.
Gdy zmarł w roku 1899 pozostawił po sobie 23 dzieci pochodzące od trzech matek. Wszyscy mieszkańcy atolu noszą nazwisko Marsters, wszyscy mówią po angielsku, jego XIX-wieczną odmianą. Język ten rozwijał się w całkowitym odosobnieniu.
Pozostawieni sami sobie przez kilka pokoleń stanowią zadziwiający przykład ewolucji i dziedziczności. Małżeństwa dobierane są według drobiazgowo opracowanego klucza. Dopiero gdy komuś zabraknie pary, szuka się kandydatów na współmałżonków na innych wyspach. Warunkiem jest przyjęcie nazwiska Marsters.