W takim rozumieniu, łaska Boża staje się zawsze skuteczna.
Na bazie sporu Pelagiusza i Augustyna toczyły się wszystkie późniejsze dyskusje teologiczne dotyczące tej sprawy. Najbardziej znaczące były jednak te, które pojawiły się w czasie reformacji.
Zarzucając Kościołowi katolickiemu zbytnie sprzyjanie pelagianizmowi, reformatorzy protestanccy wśród swoich głównych tez głosili zasadę Sola gratia. Zasada ta ściśle powiązana z teorią predestynacji mówiącą, że jedyną i jedynie skuteczną drogą do zbawienia jest działanie Bożej łaski.
Odpowiedzią Kościoła katolickiego na tę teorię był Dekret o usprawiedliwieniu wydany przez Sobór trydencki (1547).
Na uwagę zasługuje jeszcze spór we wnętrzu samego Kościoła katolickiego, który przeszedł do historii jako De auxiliis, a którego głównymi aktorami były zakony jezuitów (molinizm) i dominikanów (ścisły tomizm). Spór nie rozstrzygnął się na korzyść żadnej ze stron, papież wydał zakaz dalszych publikacji na ten temat. Jednocześnie miał miejsce spór między jezuitami a, uważającymi siebie za najwierniejszych stronników św. Augustyna, jansenistami, który rozstrzygnięto przeciw tym ostatnim.