W 1681 William Penn uzyskał od króla statut dla nowej kolonii – Pensylwanii. Jej wschodnią granicą miała być rzeka Delaware, a południową – równoleżnik 40°. Wyłączono z niej jednak ziemie leżące w promieniu 12 mil od miasta New Castle. Jako że New Castle leży aż 25 mil na południe od równoleżnika 40° należy uznać wytyczenie granic w statucie Pensylwanii za jedną, wielką pomyłkę. Rodzina Pennów, w późniejszym czasie, uzyskała od Księcia Yorku także tereny wokół New Castle i nad zatoką Delaware, zajmowane obecnie przez stan o tej samej nazwie.
Już po założeniu Filadelfii Pennowie odkryli, że w istocie leży ona na południe od równoleżnika 40°. Zgłosili więc pretensje do terenów leżących formalnie w Marylandzie, ale jeszcze nie zasiedlonych. Zadanie ułatwili im Calvertowie, którzy nie zabezpieczyli swojej własności poprzez demarkację granicy.
W 1701 dwóch geodetów: Isaac Taylor z ramienia hrabstwa West Chester i Thomas Pierson z ramienia hrabstwa New Castle podjęło się wytyczenia Dwunastomilowego łuku, mierzącego 120°. Popełnili oni wiele błędów, przez co wyznaczony przez nich łuk, był w istocie nieregularną linią krzywą.