Były one przedmiotem sporu pomiędzy kasztelanem poznańskim Piotrem z Szamotuł, a księżniczkami raciborskimi Heleną żoną kasztelana międzyrzeckiego Jana Ostroroga i Katarzyną żoną Włodka z Danaborza kasztelana i starosty nakielskiego oraz córką księcia raciborskiego Wacława, a także Małgorzaty Szamotulskiej, która była posiadaczką Stobnicy i lasów brączewskich. Przy okazji tego sporu w 1465 Piotr z Szamotuł na sejmie w Piotrkowie złożył zeznanie, że wieś Brączewo powstała na gruncie dóbr oraz lasów stobnickich i od 50 lat lasy należące do tych osad były użytkowane przez jego zmarłego ojca Dobrogosta oraz przez tegoż Piotra. Postawiono wówczas warunek dalszego użytkowania tych lasów przez szlachtę z rodu Szamotulskich jakim miało ma być zadośćuczynienie pretensjom dziedziczek Stobnicy sióstr Heleny oraz Katarzyny.
W 1469 właścicielką Stobnicy, Brączewa, Podlesia i Bądlina była Helena, żona Jana Ostroroga. W 1469 Mikołaj Czymiński dziekan w Środzie, zapisał dla altarii w kolegiacie NMP w Poznaniu (łac.