240px|right|thumb|Przykład plurale tantum: desygnat składający się z dwóch symetrycznych części ()
Plurale tantum (lm. pluralia tantum) – rzeczownik występujący pod względem formalnym jedynie w liczbie mnogiej mimo znaczenia liczby pojedynczej lub niepoliczalności desygnatu.
W języku polskim Cechy charakterystyczne W języku polskim pluralia tantum zwykle mają rodzaj niemęskoosobowy.
Rzeczowniki takie mogą być albo policzalne (np. drzwi, usta), albo niepoliczalne (np. fusy, męty). Tylko te pierwsze łączą się z określeniami liczebnikowymi, przy czym zwykle takim określeniem są liczebniki zbiorowe (dwoje skrzypiec, troje drzwi). Nieraz liczebnik zbiorowy bywa też zastępowany tzw. wykładnikiem miary, np. jedne okulary – jedna para okularów.
Grupy znaczeniowe Często są to: nazwy uroczystości, obrzędów, specjalnych okresów itp., np. chrzciny, andrzejki, ferie, urodziny, zaręczyny; nazwy geograficzne oznaczające większe zwarte obszary, np. Tatry, Alpy, Helsinki; rzeczy składające się z kilku (zazwyczaj dwóch) części, ustawionych wobec siebie symetrycznie, np. spodnie, usta, widły, nożyce / nożyczki, obcęgi, drzwi, skrzypce, szczypce, grabie, okulary itp.; niektóre wyrazy niepoliczalne, np.