W wojnie obronnej był dowódcą batalionu ON „Wieluń II”, przeszedł szlak bojowy od Parcic do Stoczka. Dostał się do niewoli niemieckiej.
Po wyzwoleniu powrócił do kraju i podjął służbę w 17 Dywizji Piechoty wraz z awansem na majoraWieluński słownik biograficzny, dz. cyt., s. 250., jednak po kilku miesiącach został zwolniony. W okresie stalinowskim był więziony "za działalność antypaństwową" (1954–1956) na mocy wyroku Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie, poddawany torturom fizycznym i psychicznym. Zwolniony w 1956 po amnestii, w czerwcu 1963 został zrehabilitowany przez Sąd Wojewódzki w Łodzi.
Awanse służbowe porucznik – 3 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów piechoty kapitan – 12 kwietnia 1927 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 78 lokatą w korpusie oficerów piechoty major – 1945
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (16 września 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych (dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz.