Alaksandr Adamkowicz z Towarzystwa Kultury Białoruskiej na Litwie mianem białoruskich ziem włączonych do Polski 18 marca 1921 roku określił obszar o powierzchni 100 000 km², obejmujący powiaty: brzeskolitewski, białostocki, kobryński, prużański, wołkowyski i słonimski dawnej guberni grodzieńskiej Imperium Rosyjskiego, powiaty: dziśnieński i wilejski dawnej guberni wileńskiej, oraz część powiatów mińskiego litewskiego i słuckiego.
Jan Milewski zaproponował, aby mianem ziem północno-wschodnich II Rzeczypospolitej (odpowiednikiem terminu Zachodnia Białoruś) określać terytorium trzech województw tego kraju – nowogródzkiego, poleskiego i wileńskiego, a także powiatów grodzieńskiego i wołkowyskiego województwa białostockiego. Zdaniem polskiego historyka dr hab. Marka Wierzbickiego, pod pojęciem ziem północno-wschodnich rozumiano najczęściej ten sam obszar, który określił Jan Milewski, ale bez dwóch powiatów województwa poleskiego: koszyrskiego i sarneńskiego (ten drugi wchodził w skład woj. poleskiego tylko do 1930 r.).