Od roku 1805 Ulrich posiadał własny zakład ogrodniczy na kupionym z pomocą wuja terenie przy ul. Ceglanej wielkości 8,6 mórg. Wybudował tam cztery szklarnie, każda długości 100 m, w których hodował owoce południowe. Sprzedaż tych owoców była bardzo intratna, szczególną popularnością cieszyły się daktyle, dostarczane licznej w Warszawie ludności żydowskiej. Od 1822 Ulrich hodował również kwiaty cieplarniane, m.in. nieznane dotychczas w Warszawie kamelie. Od 1832 zakład Ulricha prowadził także sprzedaż nasion, drzewek i cebulek kwiatów.
Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (Al. 18 nr 38).
Życie prywatne Od 1808 roku był żonaty z Anną Krystyną z domu Mencke (1790−1847). Para miała kilkoro dzieci. Dzieło ojca kontynuował najstarszy syn Jan Krystian Ulrich.
Przypisy
Bibliografia Stanisław Łoza, Rodziny polskie cudzoziemskiego pochodzenia osiadłe w Warszawie i okolicach, I – III, Warszawa 1932−1935. Eugeniusz Szulc, Cmentarz ewangelicko-augsburski w Warszawie, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1989, s.