Główną bazą irackiego lotnictwa było Washash w pobliżu stolicy kraju Bagdadu. Irak dysponował wówczas tylko pięcioma pilotami wojskowymi. Byli to Natiq Mahomet Khalil al-Tay, Mahomet Ali Jawad, Hafdhi Aziz, Akrem Talib Mushtaq i Musa Ali.
W 1932 roku po uzyskaniu niepodległości kraj wstąpił do Ligi Narodów. Królewskie Irackie Siły Powietrzne – RIAF, dokonały w tym okresie zakupów kolejnych samolotów: DH-60M Gipsy Moth, DH-80 Puss Moth, DH-82 Tiger Moth, DH-84 Dragon, DH-90 Dragonfly, Hawker Nisr. Zadania jakie wykonywano to nalotu przeciwko plemiennym przewrotom. W 1937 roku z Włoch zakupiono bombowce Savoia-Marchetti SM-79B oraz Breda 65. W 1940 roku z Stanów Zjednoczonych zakupiono Douglas DB-8A-4, a z Wielkiej Brytanii samoloty Gloster Gladiator i Avro Anson.
3 kwietnia 1941 roku doszło w kraju do antybrytyjskiego przewrotu. W trakcie akcji pacyfikujących rebeliantów III Rzesza przesłała jako wsparcie samoloty Messerschmitt Bf 110 i Heinkel He 111. W trakcie przewrotu brytyjski RAF zniszczył większość posiadanego sprzętu przez RIAF. Po zakończeniu II Wojny Światowej konieczne stało się odbudowanie floty powietrznej. W 1947 roku zakupiony samoloty Hawker Fury FB.11. W 1948 roku Irak użył lotnictwa przeciw powstającemu państwu Izrael, operując z lotnisk położonych w Jordanii i Syrii.