Jaromir Gebhart (ur. ok. 1040, zm. 26 czerwca 1090 w Ostrzyhomiu) – biskup praski w latach 1067–1090.
Życiorys Jaromir był czwartym synem Brzetysława I i Judyty ze Schweinfurtu. Został przeznaczony do kariery duchownej jako następca biskupa praskiego Sewera. Nie czuł powołania, lubił polowania i walki. Uczył się za granicą. W 1061 po śmierci Spitygniewa II wrócił do Czech licząc, że otrzyma dzielnicę. Bracia namawiali go do przyjęcia święceń subdiakonatu. Jaromir jednak uciekł do Polski. Po śmierci biskupa Sewera w 1067 za namową braci Konrada I i Ottona I Pięknego wrócił do kraju i zwrócił się do Wratysława II o nadanie mu biskupstwa. Wratysław obawiał się, że Jaromir stanie się dla niego groźny. Już w 1063 utworzył archidiecezję ołomuniecką osłabiając znaczenie diecezji praskiej. Zamiast swojego brata chciał, by stolec biskupi w Pradze objął jego duchowny Lenc. Z powodu sprzeciwu braci i niektórych możnych Wratysław II ustąpił. Jaromir przyjął 30 czerwca 1068 w Moguncji otrzymał inwestyturę od króla niemieckiego Henryka IV, a 6 lipca 1068 święcenia kapłańskie z rąk arcybiskupa Sigberta. Wratysław II odpowiedział utworzeniem kapituły wyszehradzkiej, która była podporządkowana bezpośrednio papieżowi.