Ostatecznie drewniany dwór spłonął w końcu XIV wieku, nieznane są dokładne przyczyny jego zniszczenia. thumb|left|280px|Zamek od strony południowo-zachodniej
Nowy i okazalszy dwór Budowa i wygląd Powstanie budowli przypisuje Mikołajowi Oporowskiemu, który już w 1392 roku pełnił ważny urząd, był podczaszym łęczyckim. Kolejny dwór także wybudowano z drewna (w miejscu, gdzie obecnie stoi tzw. domek szwajcarski), jednakże był on znacznie większy, posadowiony na szerszym fundamencie, a także podniesiony (około 0,8 m powyżej gruntu), by zapobiec dostawaniu się wilgoci do budynku. Szerokość budynku wyniosła 8 m, a wokół ustawiono drewniany plot, poza tym nie znaleziono śladów charakteru obronnego budowli. Dwór posiadał prawdopodobnie dwie kondygnacje naziemne oraz ogromny piec centralnego ogrzewania, zwany hypocaustum. Podobne piece posiadały później również pobliski kościół i klasztor. Budowa takiego pieca była w owym czasie bardzo kosztowna.
Dokument z 1428 roku potwierdza istnienie „curie” z zabudowaniami gospodarczymi i ogrodem. Owa curia stanowiła w tym czasie reprezentacyjną, okazałą siedzibę.