Format akademii – format obrazu kinowego o proporcjach 1,37:1 i klatce filmowej o wysokości czterech otworów perforacji, który w 1932 został uznany za standardowy przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy FilmowejRob Hummel — American Cinematographer Manual (wydanie 8). str. 18-22. ASC Press: Hollywood (2001).. Pomimo standaryzacji w 1932 format ten był wykorzystywany jako jeden z wielu już od 1928.
Pierwsze filmy nieme nagrywano na taśmie filmowej 35 mm w formacie obrazu o stosunku boków 1,37:1 wykorzystując całą powierzchnię klatki pomiędzy perforacjami. Klatki obrazu miały wysokość czterech otworów perforacji 22 mm × 16 mm (0,866 cala × 0,630 cala), która to była pochodną wprowadzonej przez Thomasa Edisona na początku ery kinematografii klatki filmowej o proporcjach 1,33:1 i wymiarach 24,89 mm × 18,67 mm (0,980 cala × 0,735 cala)John Belton — Widescreen Cinema. Cambridge, Harvard University Press (1992), str. 17-18. . Ze względu na maksymalne wykorzystanie powierzchni taśmy na obraz linie pomiędzy kolejnymi klatkami były bardzo cienkie. Po wprowadzeniu filmów dźwiękowych z zapisem ścieżki audio na taśmie filmowej w latach 20. powierzchnia klatki uległa zmniejszeniu.