Oddziały niemieckiej 24 Dywizji Piechoty zaatakowały siłami 102 pułku piechoty Buraków, 31 pułku – Młociny (bronione przez oddziały polskiej 25 DP), a siłami 32 pułku – z Wólki Węglowej w kierunku Wawrzyszewa, skutecznie zamykając pierścień wokół Warszawy.
Ostatecznie na czele zdziesiątkowanych oddziałów stanął ppłk Jan Topczewski, dowódca rezerwowego 146 pułku piechoty, któremu udało się przebić z nimi do Warszawy. Żołnierze polscy, cofający się przez Łomianki, celowo utopili dużo broni w wodach Jeziora Dziekanowskiego, szczególnie od strony Kępy Kiełpińskiej, a także w błotnistym jeziorku przy Burakowie. Miejscowy ruch oporu wyłowił ją później i w ten sposób wzbogacił się o broń strzelecką, amunicję, a także kompletny ciężki karabin maszynowy.
Niektórych żołnierzy pochowano w prowizorycznym grobie blisko linii frontu, obecnie w Lesie Młocińskim znajdują się groby ułanów z 21 Pułku Ułanów Nadwiślańskich.
Przypisy
Bibliografia
Kazimierz Medyński: Wojenne Łomianki. Wspomnienia mieszkańców z lat 1939–1945. Łomianki: Pommard, 2008.
Łomiankami, Bitwa pod Kategoria:Historia Łomianek