Bitwa pod Łomiankami – bitwa kampanii wrześniowej w rejonie wsi Łomianki koło Warszawy, która odbyła się 22 września 1939 roku pomiędzy niedobitkami wojsk polskich z Armii „Pomorze” i „Poznań” pod dowództwem generała Mikołaja Bołtucia (około 5000 żołnierzy) a wojskami niemieckimi blokującymi oblężoną Warszawę. Bój ten zakończył bitwę nad Bzurą.
Przed bitwą Pierwszy patrol niemiecki pojawił się w Łomiankach już 15 września około godziny 16.00 i po wymianie ognia z polskimi żołnierzami, wycofał się ze wsi. Wieczorem 17 września Łomianki zostały zajęte przez Niemców w sile kilkunastu czołgów i wozów pancernych. Przez krótki czas stał tu sztab 4 pułku strzelców konnych 1 Dywizji Lekkiej. 19 września Niemcy musieli opuścić wieś w wyniku zagrożenia atakiem improwizowanej Grupy Operacyjnej Kawalerii generała Abrahama i Łomianki przez kolejne dwa dni znajdowały się pod ostrzałem artyleryjskim w celu uniemożliwienia odwrotu wojsk polskich wycofujących się po bitwie nad Bzurą.