Po przywilejach w statusie z 1609 roku i późniejszym poparciu przez generała George'a Rogera Clarka, Wirginia wniosła żądanie do wszystkiego terenów położonych na północ i na zachód od rzeki Ohio i stworzyła hrabstwo Illinois. W roku 1784, Wirginia zrezygnowała ze swych żądań do terenów. Ten ogromny teren stał się znany jako Teren Północnego Zachodu. Kiedy stan Illinois był nadal częścią Terenu Północnego Zachodu, w roku 1790, powstało nie oficjalnie hrabstwo Iroquois jako część hrabstwa Knox. Stan taki trwał do 3 lutego 1801, kiedy to ziemie Iroquois stały się częścią hrabstwa St. Clair, należąc do terytorium stanu Indiana. Terytorium stanu Illinois zostało utworzone na mocy aktu kongresu 3 lutego 1809 roku. Mimo to aż do 14 września 1812 roku tereny Iroquois były częścią St. Clair. Po tej dacie, ziemie zostały przydzielone Hrabstwu Edwards a w roku 1816 hrabstwu Crawford. W 1818 roku stan Illinois został przyjęty do Unii. W tym czasie miał 15 hrabstw. Pomiędzy rokiem 1818 a 1833 ziemie Iroquois należały zmiennie do hrabstw Clark, Edgar i Vermilion.