Już 26 lutego 1726 został starostą grodowym gostynińskim, a 8 maja starostą inowłodzkim. Robił karierę na dworze królewskim, 4 maja 1729 został mianowany krajczym wielkim koronnym a w dwa tygodnie później 20 maja podskarbim nadwornym koronnym. Wyrazem największej sympatii i zaufania króla do Moszyńskiego był 18 lutego 1730 jego ślub w Dreźnie z córką króla i Anny Konstancji Cosel – Fryderyką, Augustą, Konstancją (według innych źródeł Fryderyką, Aleksandrą). Wesele uświetnił swą obecnością król Fryderyk Wilhelm I Pruski. Zaraz po ślubie młoda żona zachorowała na ospę, która pozostawiła na jej ciele trwałe blizny. Król-teść otworzył serce przed podskarbim nadwornym, ten zaś stał się do końca życia zwolennikiem obozu saskiego. W grudniu 1731 otrzymał starostwo ujskie, w kwietniu 1732 chorągiew pancerną w wojsku koronnym, a 27 września król podarował małżonkom gmachy marywilskie, gdzie po przebudowie zamieszkali. Po śmierci Augusta II wyjechał do Saksonii i związał się z Augustem III Sasem. Stracił piastowane urzędy, pozostał tylko szambelanem elektora. Przyjechał do Polski wraz z królem na jego koronację w Krakowie w 1734. W następnym roku, 27 stycznia, został administratorem skarbu koronnego.