Łąki Bratiańskie (dawniej Łąki, niem. Lubenicz, Königlich Lonk) – osada w Polsce, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie nowomiejskim, w gminie Bratian, znana głównie z istniejącego tu od XVII do XIX wieku klasztoru franciszkanów reformatów i sanktuarium maryjnego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa toruńskiego.
Obecnie osada składa się z terenów poklasztornych, administracyjnie podległych miastu Nowe Miasto Lubawskie, pozostała część osady podlega administracyjnie gminie Bratian.
Historia Zdaniem abp Edmunda Piszcza (zajmującego się historią Łąk), we wczesnym średniowieczu istniał tu święty gaj pogański (jeden z trzech znanych z ziemi lubawskiej, oprócz gaju w Lipach i Kurzętniku), gdzie obchodzono m.in. święto bogini wiosny Majumy (Maiume, u Prusów i Litwinów zwaną też Pergubria). Jeszcze na początku XIII w. poganie na Ziemi Lubawskiej składali w dwóch miejscach swoje ofiary: w Lobnic (dzisiejsze Łąki) oraz w Lipach Lubawskich. Ofiary składano dwa razy w roku: wiosną i w czasie żniwnym. W świętym gaju w Łąkach odprawiano także ceremonie ku czci Perkuna, Szwaikstyksa i Pilwita. W sierpniu (na początku żniw) obchodzono święto Zazinek, a po żniwach – święto OzinekAndrzej Korecki, Sanktuarium Maryjne w Łąkach Bratiańskich. Bernardinum, Pelplin, 2002,.