W 1881 r. wystąpił z wojska i objął posadę lekarza przy kopalni marmuru i boracytu w Sułtan-Czaira (nad Morzem Marmara). W tym samym roku został powołany przez władze tureckie na delegata Międzynarodowej Komisji Sanitarnej na Wschodzie z siedzibą w Konstantynopolu. W czasie epidemii dżumy wyruszył w 1884 r. nad Tygrys do miasta As-Sulejmanija na granicy Iranu, skąd wyjeżdżał do najbardziej zagrożonych obszarów. Za te działania otrzymał dwa wysokie odznaczenia tureckie i perskie oraz osobiste podziękowania sułtana i szacha.
W 1886 r. z inicjatywy Międzynarodowej Komisji został lekarzem kwarantanny w Skutari (Albania), a od 1888 r. w Burgasie (Bułgaria). Pomimo ogromu zajęć prowadził także badania botaniczne i archeologiczne. Przesyłał również do polskich czasopism liczne korespondencje z odwiedzanych krajów. Publikował też w czasopismach specjalistycznych, głównie w „Przeglądzie Lekarskim”, liczne artykuły dotyczące służby zdrowia w Turcji (Przyczynki do epidemiologii Wschodu, Szkice sanitarne z Persji, Zaraza morowa i cholera na Wschodzie, Służba zdrowia w wojsku tureckim).
Swoje zbiory archeologiczne i etnograficznie przekazał Akademii Umiejętności.
Przypisy
Linki zewnętrzne Szkice sanitarne z Persyi (1887) w bibliotece Polona