W Generalnym Gubernatorstwie w 1940 ludność była podzielona na kilka grup. Każda grupa miała odmienne prawa, racje żywnościowe, przydzielone okręgi zamieszkania w miastach, transport publiczny i zarezerwowane restauracje. Od najbardziej do najmniej uprzywilejowanych: Niemcy z Rzeszy (Reichsdeutsche); „aktywni” Niemcy spoza Niemiec (Volksdeutsche), Volkslista kategorii 1 i 2; „pasywni” Niemcy spoza Niemiec i członkowie ich rodzin (grupa ta obejmowała także wielu dawnych obywateli polskich), Volkslista kategorii 3 i 4; Ukraińcy; Górale (Goralenvolk) – wyodrębniona grupa narodowościowa, pod wpływem teorii gocko-góralskiej Włodzimierza Antoniewicza. Polacy; Cyganie (ostatecznie skazani na eksterminację jako kategoria); Żydzi (ostatecznie skazani na eksterminację jako kategoria).
W latach 30. i 40. Żydzi i Cyganie zostali zmuszeni do noszenia żółtych opasek i byli dyskryminowani z mocy prawa rasowego. Żydowscy lekarze i nauczyciele nie mogli leczyć ani nauczać „aryjskich” pacjentów czy uczniów.