Na terenie otoczonym wałami grodu wznosił się drewniany kościół o długości 22 m i szerokości 15 m. Wymiary te są nietypowe dla ówczesnej architektury słowiańskiej i skandynawskiej. Podobne spotykano jedynie na Islandii. Kościół jest datowany na lata 90. XI w. Później wybudowano w tym miejscu jednonawowy kościół kamienny z apsydą (20 m dług. i 11 m szer.). Świątynia ta została zniszczona w czasie najazdu słowiańskich Ranów w 1138 r.
Po śmierci Henryka i jego synów, Liubice straciły na znaczeniu. W 1143 r. nazwa Liubice pojawia się przy okazji powstania nowej osady na półwyspie Bucu, z której rozwinęła się później Lubeka. Aż do XIII w. zamieszkali tam Obodryci organizowali zebrania swojej rady przed Kościołem Mariackim. Ślady słowiańskich instytucji prawnych zachowały się w prawie lubeckim.
Prace badawcze Gruntowne prace wykopaliskowe prowadziła tu w latach 1947-1948 Aleksandra KarpińskaAndrzej Wędzki, hasło w: Wielkopolski Słownik Biograficzny, PWN, Warszawa-Poznań, 1981, s.319, . Dzięki rozwiniętej w latach 70. XX w. metodzie datowania na podstawie analizy wzoru słojów drzew, tzw. dendrochronologii, udało się ustalić, że Liubice są znaczenie starsze niż do tej pory uważano.