Jan I Myśliwy kast. Juan el Cazador, kat. Joan el Descurat (ur. 27 grudnia 1350 w Perpignanie, zm. 19 maja 1396 nieopodal Foixà) - król Aragonii, Sardynii i Korsyki w latach 1387–1396.
Najstarszy syn króla Piotra IV Ceremonialnego i jego żony, Eleonory sycylijskiej.
Zawarł przymierze z Francją i wspierał papieża z Awinionu, Klemensa VII, w czasie schizmy zachodniej. Zawarł także przymierze z Kastylią, a w 1388 roku pokój z Nawarrą. W latach 1389–1390 Aragończycy pokonali armię hrabiego Armagnac, który chciał podbić królestwo Majorki. Atak ten nastąpił z Empordà na Geronę. Najeźdźcy zostali ostatecznie pokonani w roku 1390 przez infanta Marcina (brata i następcę Jana).
Podczas rządów Jana Aragonia musiała stawić czoło licznym rewoltom, m.in. na Sycylii i Sardynii, które to wyspy wyswobodziły się spod wpływów Aragonii. Jan pozostawił swój kraj na skraju katastrofy finansowej, spowodowanej licznymi wojnami.
Zmarł na skutek upadku z konia w czasie polowania. Tron przejął jego młodszy brat. Dzieciństwo przeżyły jedynie dwie córki Jana.
Małżeństwo i potomstwo Po raz pierwszy Jan ożenił się z Martą d'Armagnac (1347–1378), córką hrabiego Jana I d'Armagnac.