W Polsce jedyne jej stanowisko w okresie powojennym stwierdzono w Ustroniu (Śląsk Cieszyński) w latach 1968–1970 (R. Bielawski, T. Ramik, 1972), choć istnieją wątpliwości, czy obserwowane tam jaszczurki były autochtoniczne. Nieudokumentowane dane pochodzą m.in. z Bieszczadów oraz Wyżyny Lubelskiej, okolic Sokołowa Małopolskiego, a ostatnio także z Roztocza. Powyższe dane wymagają naukowego potwierdzenia.
Ekologia i zachowanie Biotop Tereny trawiaste, kamieniste lub krzewiaste, suche i słoneczne.
Pokarm Stawonogi, głównie owady. Duże osobniki pożerają mniejsze jaszczurki i węże.
Zachowanie Gatunek ciepłolubny, aktywny za dnia. Wygrzebuje nory w ziemi, w których się chroni i zimuje.
Rozmnażanie Okres godowy pod koniec kwietnia i w maju. Samica składa pod koniec maja lub w czerwcu do wygrzebanych przez siebie jam w ziemi od 5 do 13 rzadziej do 21 jaj o wymiarach 18x18 mm w pergaminowatych osłonkach. Młode wylęgają się w sierpniu i mierzą od 8 do 9 cm.
Status zagrożenia i ochrona W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN jaszczurka zielona jest klasyfikowana jako gatunek najmniejszej troski (LC, ). Jej liczebność spada.