Po ogłoszeniu niepodległości w 1960 roku zgromadzenie ustawodawcze wybrało go na stanowisko prezydenta republikiRolf Italiaander, The New Leaders of Africa, Prentice Hall, 1961, s. 391..
Jako prezydent zajmował opcję prozachodnią. W trakcie kryzysu kongijskiego popierał secesjonistów Moïse Tshombe i występował przeciwko tamtejszemu premierowi Patrice’owi Lumumbie. W sierpniu 1962 roku ogłosił dążenie do wprowadzenia systemu jednopartyjnego i rozpoczął rozprawę z politycznymi przeciwnikami. Dyktatorskie rządy budziły coraz większy sprzeciw. Antyrządowe akcje związków zawodowych wywołąły na wiosnę 1963 roku otwarty konflikt. 13–15 sierpnia tego samego roku w stolicy doszło do rozruchów w trakcie których Youlou został obalony i aresztowany. W lutym 1965 roku zbiegł z kraju i przedostał się do Kongo-Kinszasy, gdzie korzystał z gościnności Moïse Tshombego. Po obaleniu Tshombe ponownie salwował się ucieczką. Na początku 1966 roku osiadł w Madrycie, gdzie zmarł 5 maja 1972 roku.
Przypisy
Kategoria:Duchowni katoliccy z Republiki Konga Kategoria:Premierzy Konga Kategoria:Prezydenci Konga Kategoria:Urodzeni w 1917 Kategoria:Zmarli w 1972