W listopadzie 1943 roku skierowana ponownie na front wschodni, gdzie weszła w skład 4 Armii Pancernej w Grupie Armii Południe. Brała wtedy udział w kontrofensywie na Kijów i walkach w północnej Ukrainie do września 1944 roku.
W październiku 1944 roku została przerzucona na Węgry i włączona w skład 6 Armii. Uczestniczyła wtedy w walkach w rejonie Debreczyna i w grudniu 1944 roku w kontrofensywie w Transylwanii. Na Węgrzech dywizja walczyła do kwietnia 1945 roku, a następnie wycofała się na teren Austrii, gdzie ostatecznie została rozbita w maju 1945 roku.
Dowództwo dywizji Dowódcy: gen. kaw. Maximilian Freiherr von Weichs (1935 – 1937) gen. por. Rudolf Schmidt (1937 – 1939) gen. mjr (od 1940 gen. por.) Friedrich Kirchner (1939 – 1941) gen. mjr Walter Krüger (1941 – 1944) gen. mjr Richard Koll (1944) płk Werner Marcks (1944) płk Eberhard Thunert (1944 – 1945)
Struktura organizacyjna Skład w 1935 1 Brygada Pancerna (Panzer Brigade 1.) 1 pułk pancerny (Panzer-Regiment 1.) 2 pułk pancerny ( Panzer-Regiment 2.) 1 Brygada Strzelców (zmotoryzowania) (1.