Od marca 1971 do czerwca 1978 ambasador ZSRR w PRL. Pozostawał w tym czasie w przyjacielskich stosunkach z Edwardem Gierkiem, który zapraszał go nawet do domu prywatnego na urodzinyJanusz Rolicki (2002) Edward Gierek. Życie i narodziny legendy, Warszawa: Iskry, s. 249. Po powrocie do kraju mianowany wicepremierem Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej ds. zapatrzenia i gospodarki komunalnej. W 1983 przeszedł na emeryturę. Zmarł w 1986 w wyniku postrzału z broni myśliwskiej. W wyniku śledztwa ustalono, że był to nieszczęśliwy wypadek spowodowany nieostrożnością podczas czyszczenia strzelby.
Był delegatem na XXIII i XXIV zjazdy KPZR. Na XXIV zjeździe wybrany na członka Komitetu Centralnego KPZR. Deputowany do Rady Najwyższej BSRR dwu kadencji. Odznaczony m.in. dwoma Orderami Lenina, Orderem Czerwonej Gwiazdy, Medalem „Partyzantowi Wojny Ojczyźnianej” I klasy, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Zasługi Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (1978). Posługiwał się swobodnie językiem białoruskim i używał go także w czasie oficjalnych wystąpień.
Przypisy