Praktyki i działalność Medytacja stanowi wspólny wątek łączący wszystkie działania Triratny. Ordynowani członkowie wspólnoty nauczają dwóch praktyk: „uważności oddechu" (anapanasati), w której praktykujący koncentrują się na wdechu i wydechu; metta bhavana, co w przybliżeniu tłumaczy się z oryginalnego palijskiego jako „rozwijanie miłującej dobroci".
Uważa się, że praktyki te wzajemnie się uzupełniają, sprzyjając równowadze wewnętrznej oraz życzliwości wobec innych. Przyjaźń, sangha i wspólnota są na wszystkich poziomach zalecane jako niezbędny kontekst dla medytacji.
Założyciel, Sangharakshita, nauczał systemu praktyki opartego na pięciu rodzajach medytacji. Dwa pierwsze, zgodnie z jego systematyką („integracja" i „pozytywne emocje"), można powiązać z tradycyjną kategorią praktyk „uspokajających" – samatha, natomiast dwa ostatnie (śmierć duchowa i duchowe odrodzenie) – z praktykami „wglądu", czyli vipassany. Osobom niewyświęconym w ramach Buddyjskiego Zakonu Triratna zaleca się przede wszystkim praktyki związane z dwoma pierwszymi rodzajami medytacji (uważność oddechu i metta bhavana) Pięć rodzajów medytacji odpowiada pięciu „etapom" życia duchowego.