Pierwszym dowódcą Kałmuckiego Korpusu Kawalerii został Sonderführer Othmar Rudolf Werba ps. „Dr Doll”. Do lata 1943 r. istniało już siedem szwadronów kawalerii. Status Korpusu był odmienny od Ostlegionów. Niemcy traktowali go faktycznie jako sojuszniczą formację wojskową, dając dużą autonomię. Dlatego oficerami i podoficerami byli Kałmucy, w większości byli jeńcy z Armii Czerwonej, jedynie kilku niemieckich oficerów łącznikowych było przydzielonych do sztabu.
Na terytorium Związku Radzieckiego Jednakże efekty akcji werbunkowej dla Niemców nie były zadowalające. Do grudnia 1942 r. w szeregach oddziałów kałmuckich znalazło się zaledwie ok. 1,5 tys. ludzi, dochodząc w poł. 1943 r. do liczby ok. 2,2 tys. żołnierzy. Do jesieni tego roku Korpus prowadził działania ochraniające niemieckie linie zaopatrzeniowe na prawym brzegu Dniepru. Był wówczas podporządkowany operacyjnie 444 i 213 Dywizjom Bezpieczeństwa. Po opuszczeniu Kałmucji, w związku z odwrotem wojsk niemieckich, liczebność Korpusu wydatnie wzrosła. W lipcu 1944 r. wynosiła 147 oficerów oraz 3291 podoficerów i szeregowców, w tym 92 Niemców, zaś na początku 1945 r. osiągnęła prawdopodobnie nie mniej niż 5 tys. osób, chociaż wówczas w szeregach Korpusu Kawalerii Kałmuckiej znajdowało się już wielu przedstawicieli innych narodowości.