Emil w 1914 roku wstąpił do Legionu Wschodniego sformowanego we Lwowie przez Sikorskiego, Hallera i Fijałkowskiego, w którym służył do jego rozwiązania we wrześniu 1914 w Mszanie Dolnej. Następnie przebywał w Budapeszcie. Powtórnie zgłosił się w 1915 roku do II Brygady Legionów Polskich. Służył w kompanii narciarskiej dowodzonej przez rotmistrza Mariusza Zaruskiego. Awansowany na kaprala, stopień ten zachował przez cały okres I wojny światowej. Walczył w rejonie Siedmiogrodu. Następnie wraz z Legionami przez Bukowinę dotarł do Galicji. W Kutach przekroczyli Prut. Kompanię narciarską rozformowano, a jej plutony wcielono do II batalionu 3 pułku piechoty Legionów Polskich. Wraz z plutonem służył w Czerniowcach, Sadagórze, pod Rarańczą i Rokitną, gdzie przebiegała linia obrony. Pluton III 7 kompanii, w której służył został przydzielony jak ochrona artylerii austriackiej (fortecznej) z Krakowa. Następnie II Brygada została przeniesiona na Wołyń do Kowla, Maniewicz, Kostiuchnówki. W czasie walk wraz z innymi żołnierzami dostał się do niewoli rosyjskiej. Przebywał w miejscowości Orzeł, gdzie pracował w gospodarstwie rolnym. Za pomoc w ucieczce oficerowi austriackiemu przesiedział 3 miesiące w więzieniu w Bołchowie. Przeżył bunt więźniów. Z więzienia został zwolniony podczas rewolucji lutowej.